De blauwe olifant

Niet met je linkerbeen instappen, niet met je duimen naar voren spelen zijn cues die zeggen wat je niet moet doen. Hierdoor wordt er juist aan datgene gedacht waar niet aan gedacht zou moeten worden. Dit wordt het roze olifant effect genoemd.

Denk niet aan een roze olifant en het is heel moeilijk om aan iets anders te denken. Zeggen wat je wel wilt zien zijn dus betere cues voor een trainer om te gebruiken. Maar ik wil vandaag waarschuwen voor het zelfbenoemde blauwe olifant effect.

Het blauwe olifant effect zie ik als expliciet leren. Als trainer precies vertellen wat je wel moet doen. Deze vinger zo en deze kniehoek zo. Door deze cues wordt de aandacht heel specifiek intern bij de persoon gelegd.

Steeds meer onderzoek laat zien dat deze expliciete blauwe olifanten op korte termijn wel effect hebben (voor trainers dus prettig om te ervaren) maar op langere termijn beklijft het minder en is er een grotere kans op choking.

Wees je als trainer dus bewust dat beide gekleurde olifanten geen optimale manieren van feedback geven zijn.

Hoe dan wel? Stel vragen, laat je trainees zelf oplossingen verzinnen, verzin analogieën, maak dwingende situaties, laat videos zien van toppers en vergelijk die met de acties van je trainees.

Sommige trainers zullen zeggen je moet van een mug geen gekleurde olifant maken en andere trainers zullen een olifantenhuid hebben als ze dit verhaal lezen.

Naast de serieuze boodschap vind ik het ook gewoon een grappig idee dat iedereen die dit gelezen heeft naast een roze olifant nu ook eens een blauwe olifant in zijn of haar gedachten heeft gehad.

Line De Vos