Het is net als fietsen

Vroeger gebruikte ik mijn rechterhand om linksaf te slaan bij het fietsen. Ik durfde namelijk niet mijn linkerhand los te laten van het stuur. Omdat bleek dat het ook bijzonder lastig is naar links te wijzen met je rechterhand terwijl je fietst heb ik dit uiteindelijk maar geleerd om dit toch met links te gaan doen.

Fietsen leer je vaak eerst via een loopfiets, steeds hogere zijwieltjes, met papa of mama achter je aan hollend en daarna zelfstandig.

Het belangrijkste is dat iemand wilt leren fietsen om het daarna te oefenen. Ouders snappen dat. Zij waren erbij. Zeker als je kilometers achter je kind heb moeten rennen en ze hebt aangemoedigd goed te blijven sturen, ik heb je vast te roepen (wat overigens helemaal niet zo was), vooruit te blijven kijken en hopen dat je bloedeigen kind zich niet te pletter valt. Superspannend.

En hoe trots waren ze, ouders en kind, toen het eindelijk de vaardigheid van het fietsen machtig was en het helemaal alleen kon.

Het gekke is dat als je sommige ouders vraagt wedstrijden te fluiten bij volleybal zij vaak aangeven dat ze deze vaardigheid niet te bezitten of durven. Terwijl ze de ervaring van het oefenen en de ervaring van succes zelf hebben meegemaakt met het fietsen lerende kind.

Het enige wat kan ontbreken is dus de wil om het te leren en/of de zijwieltjes en de begeleiding die ervoor zorgen dat je deze vaardigheid leert. Je mag bijvoorbeeld in het begin best je rechter hand uitsteken naar links als daar daar de bal naar toe moet als je nog geen vertrouwen hebt in je linkerhand.

Voor een kind lijkt mij er niks spannender dan je ouder voor het eerst alleen op de hoge scheidsrechtersstoel als scheidsrechter. Stel je voor dat je als kind ziet dat je eigen vader of moeder zich te pletter valt!

Des te trotser kun je zijn, als ouder en kind, als het is gelukt de hele wedstrijd op de bok te blijven zitten. De kinderen superblij want papa of mama leeft nog en er was een scheidsrechter. En voor de ouder als scheids een ego strelend gevoel van vaardig zijn en de waardering van de teams en de vereniging.

Het is natuurlijk wel even oefenen maar het was net toen je zelf leerde fietsen. Je verleert het daarna nooit meer.